DE BAKKERIJ VAN DE SPAR IN VELM MAAKT BIJZONDERE SPECULAAS. TUSSEN DE BOLLETJES DEEG RIJST ER VOORAL VEEL ZELFVERTROUWEN BIJ WIRIC-GEBRUIKERS DAISY EN JUDITH EN MEDEWERKER JESSE. “IK WIL IETS BETEKENEN VOOR ANDERE MENSEN”, VERTELT UITBATER TIM SCHREURS, DIE ZELF AUTISME HEEFT.
De deegmachine draait op volle toeren. Nauwlettend weegt SPAR-medewerker Jesse porties speculaasdeeg af. Daisy en Judith rollen geconcentreerd kleine bolletjes en leggen ze keurig op de bakplaat. Seffens zal de geur van kaneel en boter de winkel vullen.
“Goed bezig, zie ik”, SPAR-uitbater Tim komt tevreden een kijkje nemen. “Ik heb er alle vertrouwen in. Onze bakkerij draait ondertussen bijna vanzelf.”
Voor klanten is het gewoon een lekker koekje in het winkelrek. Voor de mensen in deze bakkerij betekent het veel meer dan dat.
Tim baat al enkele jaren de SPAR uit, maar voelde dat hij iets miste. “Ik heb zelf autisme”, vertelt hij. “En hoewel de winkel goed draaide, werd ik daar niet honderd procent gelukkig van.”
Samen met zijn psycholoog ging hij op zoek naar waar dat gevoel vandaan kwam. “Ik miste creativiteit, maar ook iets maatschappelijks. Ik wilde iets doen waarmee ik écht verschil kon maken.”
Dat werd Opa Jan, zijn eigen speculaasmerk op basis van het recept van zijn grootvader. Eerst verkocht Tim de koekjes voor het goede doel op kleine schaal, maar al snel groeide het uit tot een webshop. “De speculaas sloeg enorm aan”, vertelt hij. “En toen dacht ik: waarom zou ik daar ook geen mensen in meenemen die moeilijker kansen krijgen?”
Bij Wiric vond hij mensen die wilden meehelpen in de productie. Eerst bij het inpakken, later ook echt in de bakkerij.
Daisy en Judith komen intussen al enkele maanden mee speculaas maken. Een keer per week zakken ze van Falmio af naar de SPAR in Velm. “In het begin was het moeilijker”, vertelt Judith. “Je moet alles leren.” Nieuwe handelingen, een nieuwe omgeving, een ander tempo.
Maar week na week groeit het vertrouwen, ziet begeleidster Ilse. “Bij ons bakken we ook wel eens samen”, vertelt ze. “Maar hier is het anders. Hier voelen Daisy en Judith dat ze echt deel uitmaken van de samenleving.”
Volgens Ilse zit de meerwaarde in ‘kleine’ dingen. “Ze komen buiten hun vertrouwde omgeving, leren nieuwe mensen kennen en voelen dat hun werk écht ergens toe dient. Die speculaas ligt effectief in de winkel. Mensen kopen dat. Dat maakt hen trots.”
Dat merkt ze ook aan hun enthousiasme. “Voor sommige activiteiten moet je ze motiveren”, glimlacht ze. “Maar als we naar hier komen, dan staan ze direct klaar.”
Ook Jesse groeide mee in het verhaal van de SPAR. Net als Tim heeft hij autisme. De twee leerden elkaar kennen via Asster. Waar Jesse vroeger weinig zelfvertrouwen had, vond hij in de bakkerij opnieuw rust en structuur. “We zijn kameraden geworden”, vertelt Tim. “En ondertussen is Jesse hier zowat mijn rechterhand.”
“Ik heb lang thuisgezeten”, knikt Jesse. “Ik had weinig moed meer om dingen te doen. Hier heb ik rustig mogen opbouwen, op mijn eigen tempo.” Tim glimlacht. “Hij is hier echt opengebloeid, net zoals Daisy en Judith. En dat is exact waarom ik dit doe.”
Daisy Vanaeken (31)
sinds 2015 bij Wiric, woont in Falmio.
Judith Mathei (62)
sinds 2012 bij Wiric, woont in Falmio.
Ilse Nassen (52)
sinds 2025 terug bij Wiric, hoofdopvoedster
bij Falmio.
ILSE IS TERUG… ALS HOOFDOPVOEDSTER
Sinds februari ‘25 is Ilse terug van weggeweest bij Wiric. Na 12 jaar onderwijs keerde ze terug naar de sociale sector. “Ik miste de mensen te hard”, vertelt ze. Waar ze eerder bij de Ambulante dienst werkte, is ze vandaag hoofdopvoedster van Falmio. “Een tussenschakel tussen de groep en de teamverantwoordelijke. Een nieuwe uitdaging. Ik vind het heel fijn!”
Welkom terug Ilse!
Ontdek hier welke dromen wij samen met u zullen waar maken.
